«Τα ... ασήμαντα» *

Κάθε φορά πριν φωτογραφίσω, κατατρέχομαι από το άγχος να μου αρέσει η δουλειά μου. Απελευθερώνομαι από το στρες μόλις διαπιστώσω ότι δικαιώνεται η κίνηση.

Μου πήρε πολύ χρόνο μέχρι να καταλήξω να φωτογραφίζω με αυτοπεποίθηση το «ασήμαντο». Αυτό, που φαινομενικά δεν έχει λόγο ύπαρξης, δεν παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον απεικόνισης, δεν προσπαθεί να δηλώσει κάτι και ίσως δεν έχει καμία χρησιμότητα. Αυτό, που έχει τη μοναδική ιδιότητα να μεταλλάσσεται μέσα από τη διαδικασία της φωτογράφησης και να αποκτά άλλη σημασία, άλλη αξία, άλλες διαστάσεις!

Σε δεύτερο πλάνο ακολουθεί η επιλογή των φωτογραφιών. Η διαδικασία είναι επίπονη και βασανιστική. Είναι σαν μια δεύτερη, πολύ πιο αυστηρή φωτογράφηση. Με βάσανο ψυχής στήνονται όλες εν σειρά στο εκτελεστικό απόσπασμα. Στο τέλος θα μείνει η μια και μοναδική, που μες τη σιωπή της ακούγεται η κραυγή της.

Κάποιες φορές «εκτελούνται» όλες. Και μετά, ξανά φωτογράφηση, απόρριψη, επιλογή. Όσες γλυτώσουν, μπαίνουν στο συρτάρι μέχρι να μαζευτούν αρκετές και να ξαναπεράσουν το απόσπασμα. Θα γλυτώσουν αυτές που πραγματικά αντέχουν στο χρόνο και στο μάτι. Οι «σημαντικές ασήμαντες».

Ο τρόπος της δουλειάς μου συγγενεύει στην προσέγγισή της, με αυτή του ποιητή ή ακόμα και του γλύπτη. Αρχίζεις δημιουργώντας ένα μεγάλο σύνολο. Μετά αφαιρείς, αφαιρείς, αφαιρείς και στο τέλος μένει αυτό που πραγματικά σε αφορά.

Κάπως έτσι δουλεύω, κυνηγώντας το άγνωστο, το απλό και το τίποτα με τη βοήθεια του φωτοφράχτη, του φωτός και της σκιάς.

Με την έκθεση «τα ... ασήμαντα» κάνω μια στάση για να βάλω μια άνω τελεία, να δω πίσω μου και να πάρω μια ανάσα για το μπροστά μου.


  Περικλής Αντωνίου

* Από το λεύκωμα της έκθεσης στη γκαλερί Αστρα το Μάιο του 2010 με τίτλο ¨Τα... ασήμαντα\"

 

με τη μορφή τηλεγραφήματος....

σας ευχαριστώ που επισκεφτήκατε την ιστοσελίδα μου.

η ιστοσελίδα ξεκίνησε να φτιάχνεται για αρχειακούς λόγους, με αφορμή τη συμπλήρωση είκοσι χρόνων ενασχόλησης μου με τη φωτογραφία και τη σημερινή μου στροφή στα ψηφιακά μέσα. βρίσκομαι λοιπόν σε σημείο καμπής. κάπου θα βγάλει.

φωτογραφίζω επειδή μ αρέσει. προσπαθώ να επιλέξω με προσωπικά κριτήρια και συγχρόνως με αυστηρότητα. σε πολλούς αρέσουν οι φωτογραφίες μου, στους περισσότερους, όχι. δέχομαι όλων τα σχόλια, τα εκτιμώ, τα συγκρατώ, τα φιλτράρω και τα αφήνω να με επηράσουν. τη στιγμές που φωτογραφίζω και που επιλέγω ξεχνάω και τον ίδιο μου τον εαυτό.

έχω επηρεαστεί από πολλούς φωτογράφους, κλασσικούς και σύγχρονους. Κερτεζ, Κάμερον, Ατζέ(τ), Μπαλάφα, Σχοινά, ντε Καράβα, Λαρτίγκ, Σούντεκ, Φρανκ, Μπρανττ, Ζάντερ, Κεϊτά, Ροτσένκο, Βέντερς, Φριλάντερ, Μίτγιαρντ, Ντεπαρντόν, Νάγκυ ... μη συνεχίσω γιατί ήδη νιώθω ότι αδίκησα περισσότερους από όσους μνημόνευσα.

είναι και οι φωτογράφοι του Κύκλου με τον Πλάτωνα Ριβέλη, χαμηλών τόνων αλλά αυστηροί, πρώτοι αποδέκτες των φωτογρφιών μου στους οποίους έχω τα μεγαλύτερα χρέη.

εχω επηρεαστεί και από τις άλλες τέχνες.

όλοι οι καλλιτέχνες ένα πράγμα προσπαθούν να κάνουν : ΠΟΙΗΣΗ. η φωτογραφία, είναι ΠΟΙΗΣΗ.

πολύς ντόρος γίνεται σχετικά με το τι είναι η φωτογραφία. δε μ ενδιαφέρει το «τρομερό» ερώτημα αν η φωτογραφία εναι Τέχνη, τέχνη, τεχνική, εικαστικά, .......

με την απόσταση του διανοούμενου, παρακολουθώ την τραγικότητα της ζωής και δημιουργώ φόρμες. έχω άραγε αυτό το δικαίωμα;

αν κάποιος χαρεί μια φωτογραφία μου και με βάση αυτή, γράψει, σχολιάσει ή δημιουργήσει, θα χαρώ πολύ.

“ …trivial”

Every time I take pictures I feel stressed because I want to like my work. I get rid of this feeling only when I realize that my goal is achieved.

It took me a long time to feel confident taking pictures of what is trivial. I mean something which apparently has no reason to be there in the first place, is not worthy to be taken a picture of, has no message to communicate and has no use what so ever. But it is something with a special and unique quality which is to be altered through the picture taking process and in this way acquires a different meaning, a different value, other dimensions!

Then comes the selection phase. A very difficult and arduous one. In a way it is a second but a far more rigorous photo taking session. The pictures are then presented one next to the other as if they were waiting for the firing squads who will kill all but one, the one heard in the silence.

It may happen that they are all “executed”. Another photo shooting takes place then and then again elimination, selection. The non eliminated photos land in a drawer waiting for more to join in and when they become many they present themselves again to the firing squads. Only the ones which can resist to time and vision will survive in the end: “the important …trivial ”.

I work following the same approach as poets and sculptors. We start creating a certain volume and then eliminating again and again we arrive in the end at what is really relevant to us.

This is my way of working, going after the unknown, the simple, the non existent with the help of my camera’s diaphragm, light and shadow.

This exhibition “… trivial” is a way for me to pause for a second, look behind me, catch my breath and move ahead.

Periklis Antoniou